De Groene Os gebruikt cookies om zijn webshop persoonlijker en gebruiksvriendelijker te maken.   sluiten

Zoek naar product, orgaan of toepassing:

Waar kun je tegenaan lopen als je een hond uit het buitenland adopteert? Gedrag en ziektes bij buitenlandse honden

In de buurt van Haarlem is een stuk duinen afgezet waar honden veilig kunnen loslopen. Als je hier wandelt met je hond, is het bijna een uitzondering een rashond tegen te komen. De meeste zijn buitenlanders uit Spanje, Portugal, Griekenland of Roemenië.
De honden uit dezelfde regio als je eigen viervoeter herken je vaak al van een afstand en tussen de honden is ook vaak direct een klik. Hoe komt het toch dat deze honden in korte tijd zo populair zijn geworden en waar moet je rekening mee houden als je een hond uit het buitenland adopteert?

 

 

 

 

Eigen hond eerst?

Toen ik mijn Spanjaard net had, kreeg ik vaak de vraag waarom ik geen Nederlandse hond uit het asiel had gehaald ‘als ik dan toch zo nodig een hondje wilde redden’.

In werkelijkheid heb ik wel degelijk in de Nederlandse asielen gekeken, maar kon daar geen hond vinden waarmee ik het avontuur aandurfde. Dat iemand een herplaatser zoekt, betekent nog niet dat diegene geen eisen- en wensenlijstje heeft. Daarnaast, de Nederlandse asielen zitten niet vol met honden, wel met katten.

De realiteit is dat er nu zelfs asielen zijn die samenwerken met buitenlandse hulporganisaties om honden via hun asiel te plaatsen. Uiteindelijk verdient ieder dier een fijne plek, waarom zou een grens – bedacht door mensen – dan uit moeten maken?

Hond ontheemd

Als je een hond uit het buitenland naar Nederland haalt, is het goed je te realiseren dat de hond in de meeste gevallen een enorme cultuurshock gaat meemaken.
De meeste honden hebben buiten, op straat overleefd. Dat klinkt heel zielig, maar voor de hond is het zijn wereld. Hij weet hoe en waar hij veilig of in gevaar is. In Nederland komt hij in een drukke, overbevolkte wereld, gaat in een huis samenleven, moet leren alleen thuis te blijven en aan een lijntje lopen. Dit zijn nogal wat veranderingen!

Angsten en aanpassingsproblemen

Veel honden passen zich zonder problemen aan als ze kunnen meedraaien in het huishouden en goed de tijd krijgen om te wennen en de grenzen op een vriendelijke manier worden aangegeven.

Er zijn echter ook honden die het erg moeilijk hebben met dit aanpassen. Soms zelfs is de verandering gewoon té groot en lukt het niet om ze te laten wennen aan de nieuwe cultuur waarin ze leven. In sommige gevallen is een hond beter af in het land van herkomst. Om dit soort problemen te voorkomen is het belangrijk met een betrouwbare stichting samen te werken als je besluit een hond uit het buitenland te willen adopteren.

Buitenlandse ziektes

Er is een aantal ziektes die voorkomen in Zuid Europa en delen van de Balkan. Deze ziektes zijn niet te onderschatten. Testen kunnen vals negatief zijn en het zijn veelal chronisch progressieve aandoeningen die, als ze onbehandeld blijven, kunnen zorgen voor een ernstig zieke hond.

Ehrlichiose

Ehrlichiose of ehrlichia is een van de zogenoemde Middellandse Zee-ziektes. Het is een bacterieachtig organisme dat de witte bloedlichaampjes infecteert en wordt overdragen door teken. Symptomen kunnen zijn:

  • Koorts
  • Rillingen
  • Gebrek aan eetlust
  • Neerslachtigheid, sloomheid
  • Bloedarmoede

Als deze aandoening niet herkend en dus niet behandeld wordt, kan de ziekte een dodelijke afloop hebben of chronisch worden. De chronische symptomen zijn dan:

  • Gezwollen lymfeklieren
  • Vergrote milt
  • Pijnlijke spieren en gewrichten, pijn in de rug en nek
  • Bloed in de urine, bloedingen in de neus
  • Ooginfecties

Ook als de ziekte wel behandeld wordt, blijft het sluimerend aanwezig. Een goede weerstand is dan extra belangrijk!

Babesiose

Babesiose wordt ook overgedragen door een teek, de Dermacentor Reticularis. Deze teek wordt door de zachte winters nu ook in Nederland gesignaleerd.

Een van de meest opvallende symptomen is het rood kleuren van de urine. Dit komt door het kapot gaan van de rode bloedcellen. Babesiose wordt veroorzaakt door de protozo (eencellig diertje) Babesia canis die zich nestelt en voortplant in de rode bloedcellen.

Andere klachten kunnen zijn:

  • Verdikking en ontsteking van de huid
  • Koorts
  • Slechte eetlust
  • Braken

Babesiose krijgt als het behandeld wordt een chronisch verloop. Helaas zijn de klachten die hiermee gepaard gaan meestal nog zo serieus dat vaak alsnog op euthanasie wordt overgegaan. Denk hierbij aan ademhalingsproblemen, zweren, bloedarmoede en een verhoogde hartslag.

Leishmaniose

Leishmaniose of leishmania is een aandoening die veroorzaakt wordt door een parasiet die door zandvliegjes wordt overgedragen bij het bloedzuigen.

Als de ziekte eenmaal in de hond zit kan het zich gaan kapselen in de organen. Het liefst in de milt of lever, maar ook in het beenmerg of de lymfeklieren. Je merkt hier niets van en de hond hoeft verder niet ziek te worden. Op dit moment is de ziekte dan ook niet aan te tonen door een test. Maanden tot jaren later kan de ziekte “wakker” worden en gaat de hond pas symptomen vertonen. Ook dan geven de testen soms geen duidelijk beeld. Toch is het bij het vermoeden van leishmaniose belangrijk om te bloedtesten te blijven uitvoeren. Een goede dierenarts kan aan de hand van het bloedbeeld in combinatie met de symptomen toch zien dat er sprake is van leishmania, ook al is de uitslag van de test negatief.

Symptomen van leishmaniose lopen erg uiteen en hoeven ook lang niet allemaal aanwezig te zijn:

  • Lusteloosheid, sloomheid, veel slapen
  • Gewichtsverlies ondanks goed eten
  • Bewegingsproblemen, wisselende kreupelheid
  • Koorts
  • Gewrichtsklachten
  • Schilfering van de huid gepaard gaande met kaalheid, vooral rond de ogen en op de oorranden (bij de ogen spreekt men wel eens van een bril)
  • Korsten en kloven aan neusspiegel en voetzooltjes
  • Afwijkingen aan de nagels, snelgroeiend of erg dik en hard
  • Zweren aan de huid en slijmvliezen
  • Neusbloedingen
  • Rode geïrriteerde huid
  • Bleke slijmvliezen
  • Blauwe plekken
  • Vergrote lymfeknopen
  • Vergrote lever en/of milt
  • Chronische darmvliesontsteking (met braken en diarree)
  • Nier-insufficiëntie (dit is de grootste doodsoorzaak van leishmaniose)
  • Bij bloedonderzoek wordt vaak proteïnurie aangetoond. Het totaalserum is vrijwel altijd verhoogd. Het albumine-gehalte is vaak verlaagd. Leukocyten tonen meestal normaal.
    In een laat stadium zijn de ureum- en creatinine-gehaltes verhoogd.

Als de behandeling snel wordt opgestart, is de kans op een klachtenvrij leven het grootst.

Hulp van buitenaf

Zowel bij mentale problemen als fysieke klachten kun je goed op een natuurlijke manier ondersteunen. Kruiden en voedingsstoffen kunnen helpen om net de scherpe randjes van de spanning af te halen waardoor dieren makkelijker kunnen wennen als ze net bij je wonen. Je kunt deze middelen ook ondersteunend gebruiken bij gedragstherapie als de hond al wat langer in Nederland is.

Bij chronische ziektes is een goed functionerend immuunsysteem erg belangrijk. Goede voeding is hiervoor de basis en kruiden en supplementen kunnen hierbij zeker helpen.

Wil je een deskundig advies over je dier? Bel naar ons telefonisch spreekuur op vrijdagochtend van 9.00 – 10.00 of mail naar info@degroeneos.nl

 

Deze informatie is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden en vervangt niet het advies van een dierenarts.

Heb je vragen over onze producten of de toepassing ervan? Neem dan contact met ons op. Ons team van natuurgeneeskundig therapeuten adviseert je graag.

13 reacties

  1. Sesink schreef:

    Mijn hond heeft nu de 2 de kuur antibiotica. Hij is 7 maanden oud. De kuur is voor de darmparasiet giardia. Mijn hond komt uit Roemenië. Heeft nu bij de laaste kuur panacure gekregen als kuur. Mijn hond is volledig gezond verklaard door de dierenarts in Roemenië. Vandaar dat hij op transport naar Nederland kon. Dat was op zaterdag avond 16 sept en 18 sep naar dierenarts hier geweest en bleek huidmijt te hebben vlooien de darmparasiet zie hierboven en kennelhoest. Hoe kan mij hond gezond verklaring hebben terwijl hij toen hij in Nederland aankwam al ziek te zijn. Galaria parasiet wordt veel gezienvolgens de dierenarts hier die gespecialiseerd is in honden behandelen uit buitenland dat de arts zei deze parasiet heeft u hond al opgelopenin land vangerkomst. De gezondheidsverklaring ondanks de stempels van echtheid blijkt dus vals te zijn buiten de adoptie kosten van 215€ zijn we nu al in ruim eerste maand dat hond hier bij mij was zeker minimaal 650 euro kwijt geraakt. Het is verder schatje en we gaan doorvrat hij gezond is enters van zijn leven. Mag ik groot gedeelte kosten bij de stichting waar hond onder viel eisen ???
    Met vriendelijke groet kyra sesink

  2. Melody Cool schreef:

    Beste Kyra,

    Jeetje, wat vervelend. Vooropgesteld: ik ben geen jurist. Maar ik zou dit zeker melden bij de stichting en hen vragen om een oplossing. Ik denk dat je uit hun reactie al een hoop kunt aflezen hoe ze normaal gesproken te werk gaan.
    Ik denk dat zo’n gezondheidsverklaring regelmatig hartstikke nep is. Misschien dat er even gekeken wordt naar de hond of hij niet van ellende omvalt.
    Dit zijn inderdaad typische klachten van weerstandsvermindering (opgelopen in land van herkomst, misschien getriggered door stress van de reis). Ik wil je graag helpen met advies. Als je dit zou willen kun je het beste mailen naar info@degroeneos.nl

    Ik hoop van je te horen!
    Met vriendelijke groet,
    Melody

    • Kyra sesink schreef:

      Hond blijkt drager te zijn van giardia parasiet en nee van stichting kreeg ik geen respons of eventuele oplossingen. Volgens stichting liegt de dierenarts hier en ligt het aan ons maar niet aan hun. Hond had nooit op transport gemogen maar als ze dat niet hadden gedaan was mijn hond (wolfje) er niet meer geweest. Hond zit nu aan de probiotica en aan speciaal dieet voer CID speciafic brokken.

  3. Wilma Schreiber schreef:

    In nederlandse asiel kunnen oom fouten gemaakt worden. Mijn hond had ook van alles. Als ik haar niet had geadopteerd was ze nu allanv dood geweest. Ze heeft nu op haar 14e een goed leven.
    Hou van je hond en gun um het allerbeste.

  4. Linda schreef:

    Het is gewoon handel, niks meer niks minder….
    Degene hier in Nederland die de beestjes adopteren hebben de beste bedoelingen maar sommige stichtingen krijgen er alleen maar euro’s van in de ogen. En de eindeloze stroom gaat voort. Jammer genoeg….. zie de Galgo’s

  5. Irene Henkes schreef:

    Het klopt dat veel stichtingen niet kosjer werken en erin zitten voor het geld. Je moet dus heel erg goed opletten en vooral ook rondvragen voordat je aan een verhaal met een stichting begint. Vraag aan een stichting of je adoptanten mag bellen over hun ervaringen, spreek mensen met buitenlandse honden aan in wandelgebieden, e.d.
    Als voorzitter van een stichting voor buitenlandse honden en vrijwilliger sinds ’86 weet ik denk ik waar ik over praat…………..

    En Melody,……….. welk stukje duin bij Haarlem praat jij over?

  6. Yvonne Dieks schreef:

    Ik heb sinds eind 2019 een hond uit Noord-Macedonië geadopteerd via de stichting Dogs on a journey; mijn ervaring is dat zij heel nauwkeurig werken. Ze hebben een lokale contactpersoon in Skopje die ook heel betrouwbaar is. Communicatie met stichting Dogs on a journey verliep heel prettig; een uitgebreid intake formulier moest ik invullen om te checken of ik een goed baasje kon zijn en daarnaast een huisbezoek. Kort nadat Bruno in NL aankwam, ben ik bij mijn dierenarts in Amsterdam langsgegaan; het chipnummer van Bruno klopte en ook het paspoort met vaccinaties zag er netjes uit volgens de dierenarts. Natuurlijk ging niet alles perfect vanaf dag 1; Bruno moest wennen en ik ook. Intussen zijn we steeds meer een team aan het worden en volgen we een heel leuke cursus ‘Hier komen’ bij een heel fijne hondenschool in Amsterdam; dat gaat heel goed.

  7. Tien schreef:

    Stichtingen kunnen je mooi bespelen…
    Ik werd verliefd op een pup van 3 maanden uit Bosnië. We moesten een maand wachten dat hij naar Nederland zou komen. Daarna ging hij een maand naar een opvanggezin. 3 dagen voordat we hem op zouden halen kregen we telefoon dat als wij hem wilden we er een ander hondje bij moesten nemen. Deze was zijn beste vriendje bij het opvanggezin en hij hing heel erg aan het hondje.
    Als we het tweede hondje niet wilden mochten we de pup van inmiddels 5 maanden ook niet. Het tweede hondje konden we voordeliger krijgen. Ja had wel wat kleine mankementjes… Een klein hondje met een centenbakkie.
    Nou wat doe je dan? 2 maanden kijk je al naar de puppy foto’s van een herder achtige hond….

    Dus het kleine hondje er dan ook maar bij. De pup van 5 maanden was inmiddels al tot kniehoogte. Het kleine hondje zou 9 maanden zijn.
    We wonen naast een kanaal. Het kleine hondje bleek bang voor water te zijn. Het heeft heel wat maanden gekost dat hij zonder vrees de brug over durfde te lopen voor zijn wandeling aan de andere kant van de brug. Evenals wandelen op de dijk, heeft wel even wat tijd gekost. Ook bang voor verkeer, bleef stokstijf staan als er een trekker of vrachtwagen voorbij komt. Dus ook als hij midden op de weg staat bij oversteken. Ook angstplassen deed hij regelmatig voor het voor hem onbekende.
    (De pup van 5 maanden bleek ook niet gecastreerd te zijn en had een huidziekte.)

    Ook het samen eten en spelen ging niet altijd goed. Hoezo beste vriendjes?
    Ik heb nog steeds het gevoel dat het kleine hondje ons is opgedrongen omdat ze hem niet kwijt konden. Ben nu wel wijs met hem maar er kleeft een kleine nasmaak aan.

    Als ik in de toekomst weer een hond wil als deze 2 er niet meer zijn, haal ik hem echt niet meer bij zo’n stichting weg.

  8. Morgane schreef:

    Ik heb recentelijk een hond geadopteerde bij een stichting in Roemenië. Wat ik hier meegemaakt heb had ik nooit durven denken. Ik ben er kapot van, heel mijn gezin trouwens. Na het overlijden van onze eerste hond, die 17 geworden was, werd het tijd om een nieuwe hond een gouden mandje te gunnen. We adopteerden steeds oudere honden, zodat deze ook nog een kans konden krijgen. Via internet was ik opzoek gegaan en kwam bij een stichting uit waar een hond zat die mijn aandacht wel trok. Ze werd beschreven als een lieve hond, ze snapten niet dat ze nog steeds niet geadopteerd was. Binnen de week werd ze voor mijn woning afgezet. De enige achtergronden die ze konden vertellen was dat ze gevonden was aan een ketting, zoals veel honden in Roemenië hun leven helaas doorbrengen. Mijn vorige hond had dit ook meegemaakt. Na een periode van gewenning waren hier ook geen verdere problemen uit verder gekomen. Dus dat gegeven schrok me zeker niet af. Toen mijn nieuwe hond afgezet werd was ze graatmager. Ik heb nog nooit een dier zo weten schrokken naar voedsel. Als mijn poes naar haar bakje wou gaan om te eten brak de hel los. Het was alsof ze moest gaan vechten voor voedsel. Een auto, een vogel, een stofzuiger, een ander dier buiten honden, had ze nooit gezien. Ze verstijfde van angst en dook letterlijk in elkaar. In het begin was ze heel lief en aanhankelijk naar ons toe. Dus ik zag alles met gewenning wel goed komen. De littekens op haar snuit en poten, de hangende tepeltjes, je kon er niet omheen kijken. Op 1 maand tijd was ze 5 kg bijgekomen. Het schrokprobleem was van de baan. Ik kon ermee buitenkomen, ze sprong niet meer op tafel. De eerste 2 maanden hebben we hard gewerkt zodat ze zich zou kunnen ontplooien. Toen begon alles achteruit te gaan. Ze verstijfde terug, vond haar draai niet meer, beet zichzelf, staarde naar de grond…ik kon haar niet meer bereiken. Toen kwam het eerste bezoek aan de deur, een man…ik wist niet dat een dier zoveel agressie in zich kon hebben. Binnen de kortste keren konden we niemand meer binnenlaten. Ze vloog naar elke man die ze maar te stekken kon hebben. Uiteindelijk begon ze zich ook te keren naar mijn eigen partner. Op 3 maanden tijd waren er 12 agressie uitvallen, waarbij 1 keer tand in de knie. Alles ging van kwaad naar erger. We mochten niet meer in haar buurt komen. Ze vloog agressief uit als je te dichtbij kwam. Coach bijgehaald. Dier heeft zware vorm van kennelsyndroom. Antidepressiva opgestart. Alles werd erger en erger. Door de medicatie belande ze in een soort van agressie psychose. Gepaard met een dier dat totaal gedrogeerd was. Het was verschrikkelijk om aan te zien. Ik ben met de medicatie moeten stoppen. Het werd te gevaarlijk. Ze begon ook naar mij en mijn zoontje van 6 uit te halen, omdat we haar verkeerd aankeken of te dichtbij kwamen. Ondanks al haar uitspattingen zijn we enorm van haar gaan houden. Maar ze werd onbetrouwbaar. Een bom die elke moment kon bijten. Mijn kind kon niet meer spelen in huis. Constant leefde ik in angst dat ze hem zou bijten. Ik zende een mail naar de stichting. Vertelde de situatie en zei dat ik hen niet geloofde. Dat het niet kon dat ze geen enkele achtergrondinfo hadden. Toen werd er opgebiecht dat mijn Indy was achtergelaten aan de ketting in een caravan van zigeuners. Graatmager en uitgehongerd. Waarschijnlijk gebruikt als fokteef en achtergelaten omdat ze er niet meer toe deed. Hoe lang ze er heeft gezeten dat weten we niet. Ik ben er kapot van. Want uiteindelijk is mijn Indy nu vrij, maar in haar hoofd zit ze nog steeds opgesloten in de caravan. Mijn gezin is hier kapot van. Indy werd kwader en gevaarlijker. Ze liet niemand meer in haar hart toe. In haar ogen waren alle mensen slecht. Door de agressie en uitzichtloze situatie heb ik haar moeten laten inslapen. We zijn bedrogen, gebroken, onze hond kwijt. Het geld kan me zelfs niets schelen. Maar heel de situatie weegt enorm door. Zeker omdat ikzelf heb moeten beslissen voor dat spuitje. Zoveel info dat verzwegen werd. Ik wens dit niemand toe. Waar ik zo naar uitkeek is geëindigd in een ware nachtmerrie. Ondanks alles mis ik haar nog steeds. Maar ze was in haar hoofd niet meer te redden…

    • Claire van 't Hul schreef:

      Beste Morgane,

      Bedankt voor het delen van je heftige verhaal. Ik word er zelf ook stil en verdrietig van en voel met je mee.
      Wat ongelofelijk naar dat jullie dit met Indy hebben moeten meemaken en wat triest dat zij dit als hond allemaal heeft moeten doorstaan.

      Ik wens je alle sterkte toe met het verwerken van dit grote verdriet.

      Hartelijke groet,
      Claire, De Groene Os.

Laat een reactie achter